هیئت وزیران در جلسه مورخ ۱۳۳۹/۷/۲ نامه شماره ۷/۲/۱۹/۶۷۶۰۰_ ۱۳۳۹/۶/۲۸ شرکت ملی نفت ایران و قطعنامه‌های ضمیمه آن در کنفرانس بغداد به امضاء نمایندگان کشورهای (ایران _ عراق _ کویت _ عربستان سعودی _ ونزوئلا) رسیده بود مطرح و مورد موافقت و تصویب دولت قرار گرفت.
از طرف نخست وزیر _ اشرف احمدی
بنا به دعوت دولت جمهوری عراق کشورهای صادرکننده نفت مشتمل بر نمایندگان عراق _ ایران _ کویت _ عربستان سعودی و ونزوئلا که از این پس “اعضا” خوانده میشوند از تاریخ دهم تا چهاردهم سپتامبر ۱۹۶۰ کنفرانسی در شهر بغداد تشکیل دادند.
و نظر به اینکه
_ ” اعضاء” هر یک در کشور خود برنامه‌های عمرانی بسیار مهمی در دست اقدام دارند که قسمت عمده هزینه آن باید از محل درآمد حاصله از صادرات نفت تأمین شود
_ ” اعضاء” ناچار می‌باشند تا درجه زیادی برای توازون بودجه های سالیانه خود به درآمد نفت تکیه کنند
_ نفت سرمایه‌ایست تمام‌شدنی و به همان میزانی که مصرف میشود باید سرمایه دیگری جانشین آن گردد
_ تمام ملل جهان برای نگاهداری و بهبود سطح زندگی خود ناچار می‌باشند به یک منبع نیروی اولیه تکیه نمایند که تقریبا” منحصر به نفت است
_ تزلزل قیمت نفت ناچار در اجرای برنامه‌های عمرانی “اعضاء” مؤثر بوده و نه تنها اقتصاد کشورهای مزبور بلکه اقتصاد تمام ملل مصرف‌کننده را نیز مختل می‌سازد
تصمیماتی به شرح قطعنامه‌های زیر اتخاذ نمودند.
قطعنامه شماره ۱
۱_ “اعضاء” از این پس نمی‌توانند در برابر رویه‌ای که تاکنون شرکت‌های نفتی در مورد تغییر دادن قیمت نفت معمول داشته‌اند بی‌اعتناء بمانند.
۲_ “اعضاء” از شرکت‌های نفتی خواهند خواست که قیمتها را ثابت نگاه داشته و از نوسانات غیرضروری قیمتها پرهیز کنند.
“اعضاء” با تشبت به همه وسائلی که برای آنها موجود است سعی خواهند نمود که قیمت‌های فعلی را به سطح قیمت‌های قبل از تقلیل برگردانند.
“اعضاء” تدابیر لازم را اتخاذ خواهند نمود به این منظور که هرگاه اوضاع و احوال جدیدی بوجود آید که در نظر شرکت‌های نفتی تغییر قیمتها را ایجاب نماید شرکت‌های مزبور ملزم باشند قبلا” با عضو یا اعضائی که تقلیل قیمت شامل آنها خواهد گردید وارد مذاکره شده و موجبات تغییر را تشریح نمایند.
۳_ “اعضاء” پس از بررسی‌های لازم طریقه‌ای را که ثبات قیمتها را تأمین نماید در نظر خواهند گرفت و توجه خواهند داشت که یکی از وسائل تأمین این هدف تنظیم میزان تولید می‌باشد و در هر حال در تعیین طریقه مزبور منافع کشورهای تولید کننده و مصرف‌کننده _ تأمین درآمد مستمر برای کشورهای تولیدکننده _ لزوم رساندن این منبع نیرو بطور مستمر و مقرون بصرفه به ملل مصرف‌کننده _ و تأمین درآمد منصفانه‌ای را برای سرمایه‌گذاران صنعت نفت در مد نظر خواهند داشت.
۴– چنانچه در نتیجه اجرای تصمیمی که به اتفاق آراء از طرف کنفرانس اتخاذ شده باشد هر یک از شرکت‌های ذیعلاقه اقداماتی بطور مستقیم یا غیرمستقیم بر علیه یک عضو یا بعضی از اعضاء اعمال نمایند هیچیک از اعضاء دیگر امتیازاتی را (خواه بصورت افزایش صادرات و یا شرایط بهتر د رمورد قیمت ها) که از طرف شرکت یا شرکت‌های مزبور به آن عضو پیشنهاد شده و منظور از آن مرعوب ساختن اعضاء نسبت به اجرای تصمیمات متفق علیه کنفرانس باشد نخواهد پذیرفت.
قطع نامه شماره ۲
۱– بمنظور اجراء مفاد قطعنامه شماره ۱ کنفرانس تصمیم گرفته است که یک سازمان دائمی بنام “سازمان کشورهای صادرکننده نفت” برای تأمین مشاوره مرتب بین اعضاء و هم‌آهنگ و متحد نمودن خط‌مشی آنها ایجاد نماید. این سازمان در جزو سایر مسائل رویه‌ای را که اعضاء در برابر پیش‌آمدها (از قبیل مواردی که در بند دوم قطعنامه شماره ۱ به آن اشاره شده) باید اتخاذ نمایند تعیین خواهد کرد.
۲– اعضاء اصلی “سازمان کشورهای صادرکننده نفت” کشورهایی می‌باشند که در این کنفرانس شرکت کرده‌اند.
۳– هر کشور دیگری که صادرکننده مقادیر عمده نفت خام باشد میتواند بشرط موافقت کلیه اعضاء اصلی به عضویت سازمان درآید.
۴– هدف اصلی سازمان عبارت از متحد نمودن سیاست‌های نفتی کشورهای عضو و تعیین بهترین وسیله برای حفظ منافع کشورهای مزبور چه منفردا” و چه مجتمعا” می‌باشد.
۵– سازمان لااقل هر سال دو مرتبه و در صورت لزوم بیشتر در پایتخت هر کدام از کشورهای عضو و یا هر محل دیگری که مقتضی باشد جلسات تشکیل خواهد داد.
۶– (الف) بمنظور تنظیم و اجراء کار سازمان دبیرخانه‌ای بنام “دبیرخانه کشورهای صادرکننده نفت” تأسیس خواهد گردید.
ب) یک کمیسیون فرعی شامل لااقل یک نماینده از هریک از کشورهای عضو در تاریخی که دیرتر از اول دسامبر ۱۹۶۰ نخواهد بود در بغداد تشکیل خواهد شد تا پیش‌نویس مقررات مربوط به تشکیلات و وظایف دبیرخانه را برای طرح در کنفرانس بعدی تنظیم نموده و بودجه دبیرخانه را برای سال اول و همچنین محلی را که برای تأسیس دبیرخانه مناسب تشخیص دهد پیشنهاد نماید.
قطعنامه شماره ۳
۱– اعضاء شرکت‌کننده در این کنفرانس موظف می‌باشند قبل از تاریخ ۳۰ سپتامپر متن قطعنامه‌ها را به مقامات مربوطه در کشورهای خود برای تصویب تقدیم و به مجرد تصویب مراتب را به رئیس اولین کنفرانس (وزیر نفت جمهوری عراق) اعلام دارند.
۲– رئیس کنفرانس با جلب نظر اعضاء دیگر تاریخ و محل انعقاد کنفرانس بعدی را تعیین خواهد نمود.
در شهر بغداد در چهاردهمین روز سپتامبر ۱۹۶۰ امضاء گردید.
رئیس هیئت نمایندگی دولت ایران _ فواد روحانی
رئیس هیئت نمایندگی جمهوری عراق _ دکتر طلعت الشیبانی
رئیس هیئت نمایندگی کویت _ احمد سید عمر
رئیس هیئت نمایندگی عربستان سعودی _ عبداله الطریقی
رئیس هیئت نمایندگی ونزوئلا _ دکتر ژوئن پالو پرز الفانسو
دیدگاه شما