هیات وزیران در جلسه مورخ ۱۳۷۹.۶.۲ بنا به پیشنهاد شماره ۱۰۰.۱۳۵۴۱ مورخ ۱۳۷۸.۱۲.۲ وزارت معادن و فلزات و به استناد ماده (۱۲) قانون معادن - مصوب ۱۳۷۷ - دستورالعمل نحوه تعیین و تشخیص معادن بزرگ و کوچک را به شرح زیر تصویب نمود:
دستور العمل نحوه تعیین و تشخیص معادن بزرگ و کوچک۱ - در اجرای ماده (۱۲) قانون معادن کلیه معادن و یا ذخایر معدنی کشور بجز در مواردی که در جدول ذیل مشخص می‌گردد معادن کوچک محسوب می‌شوند:
میزان فلز یا اکسید محتوی با توجه به ذخیره قطعی و عیار متوسط کانی نوع ماده معدنی ردیف بیشتر از ۱۵۰ میلیون تنFe سنگ آهن ۱ بیشتر از ۱۵۰ میلیون تن ذغال ذغال سنگ حرارتی ۲ بیشتر از ۱۰۰ میلیون تن ذغال ذغال سنگ کک شو ۳ بیشتر از ۵ میلیون تن ۳o۲Cr سنگ کرومیت ۴ بیشتر از ۴ میلیون تنCu سنگ مس ۵ بیشتر از ۲ میلیون تن مجموع&pb Zn سنگ سرب و روی ۶ بیشتر از ۱ میلیون تن ۲TIO سنگ تیتانیوم ۷ بیشتر از ۱ میلیون تن ( کانی خالص( املاح معدنی و تبخیری ( به استثنای نمک طعام( ۸ بیشتر از ۵۰۰ تنAg سنگ نقره ۹ بیشتر از ۱۰۰ تنAu سنگ طلا ۱۰ ۲- معادن فعال بزرگ در حال بهره برداری و بهره برداران با توجه به معیارهای مندرج در بند (۱) به شرح زیر تعیین می‌شوند: بهره بردار فعلی میزان فلز محتوی (میلیون تن( استان نام معدن ردیف شرکت سهامی کل معادن ایران ۳.۹۱ زنجان سرب و روی انگوران ۱ شرکت ملی صنایع مس ایران ۸.۵۶ کرمان مس سرچشمه ۲ شرکت معدنی و صنعتی چادرملو ۱۷۴ یزد سنگ آهن چادرملو ۳ مجتمع سنگ آهن گل گهر ۱۲۰۲.۸ کرمان سنگ آهن گل گهر ۴ شرکت املاح مرکزی میقان اراک ۵حسن حبیبی - معاون اول رییس جمهور
دیدگاه شما