برخی از مواد لایحه قانونی اصلاح پاره‌ای از مواد قانون کار کشاورزی مصوب ۱۳۵۹/۲/۲۰ به شرح زیر اصلاح میگردد.
اول - [اعلام نسخ ۱۴۰۳/۶/۲۷]
ماده ۱ به شرح زیر تغییر مینماید: ماده ۱ - کارگر کشاورزی از لحاظ این قانون کسی است که به هر عنوان به موجب قرارداد کتبی و شفاهی با کارفرما یا نماینده او تعهد نماید در مقابل دریافت حقوق و یا مزد به یک و یا چند از مشاغل کشاورزی اشتغال داشته و کار نماید.
دوم - بند ه ماده ۲ به شرح زیر تغییر مینماید: ه - کلیه فعالیتهای جنگل، مرتع و پارکهای جنگلی
سوم - [اعلام نسخ ۱۴۰۳/۶/۲۷]
ماده ۳ - به شرح زیر تغییر مینماید ماده ۳ - قرارداد کار کشاورزی که در این قانون قرارداد کار نامیده می‌شود عبارت است از قوانین کتبی یا شفاهی که به موجب آن کارگر متعهد می‌شود در قبال دریافت حقوق و یا مزد از کارفرما و یا نماینده او در مدت معین و یا مدت نامحدود برای کارفرما و یا نماینده او کار انجام دهد.
چهارم - [اعلام نسخ ۱۴۰۳/۶/۲۷]
ماده ۲۱ و تبصره آن به شرح زیر تغییر مینماید: ماده ۲۱ - کارگری که قرارداد او از طرف کارفرما فسخ و یا اخراج میگردد، هر گاه شش ماه متوالی و یا یک سال شش ماه متناوب نزد کار فرما کار کرده باشد، کارفرما موظف است در موقع فسخ قرارداد و یا اخراج برای هر سال ۲۰ روز آخرین مزد و یا حقوق را به عنوان مزایای کار به او پرداخت کند. علاوه بر مزایای فوق، در مورد کارگران اخراجی، مراجع رسیدگی و حل اختلاف میتوانند با توجه به علت فسخ قرارداد کار، سنوات خدمت، میزان دستمزد، سن، عائله و سایر شرایط طبق جدولی که وزارت کار و امور اجتماعی تهیه و به تصویب هیأت وزراء میرساند که حداکثر از مزد سه سال کارگر تجاوز نکند به عنوان خسارت اخراج تعیین نمایند و کارفرما مخیر به پرداخت این خسارت یا بازگرداندن کارگر به کار، با پرداخت مزد ایام بلاتکلیفی او خواهد بود.
تبصره: در صورتی که اخراج کارگر به تشخیص هیأت حل اختلاف، در اثر تقصیر او در انجام وظیفه باشد هیچگونه حقی به او تعلق نخواهد گرفت.
شورای انقلاب جمهوری اسلامی ایران
دیدگاه شما