ماده اول - از عایدات خالص طواحینی که در اراضی اربابی واقع شده و با آب خالصه کار میکند یک عشر بابت حق‌الماء دریافت میشود.
ماده دوم - از عایدات خلاص طواحینی که در اراضی خالصه بنا شده و با آب اربابی گردش میکند یک عشر بابت حق‌الارض دریافت میشود.
ماده سوم - از عایدات خالص طواحینی که در اراضی خالصه بنا شده و با آب خالصه کار میکند یک عشر بابت حق‌الارض و یکعشر بابت حق‌الماء دریافت میشود.
ماده چهارم - در مواردی که دولت مالک تمام آب یا اراضی طاحونه نباشد به نسبت سهمیکه مالک است حق‌الارض و حق‌الماء مطابق مواد فوق دریافت میشود.
ماده پنجم - عایدات خالص عبارت است از کلیه عایدات طاحونه پس از وضع صدی چهل 40% از بابت مخارج از هر قبیل.
ماده ششم - مقصود از آب و زمین خالصه که در مواد فوق ذکر شده است آب و زمینی است که در تصرف دولت باشد و خالصجات انتقالی را که در حکم املاک اربابی است و همچنین طاحونه‌هائی را که با آب نهرهای اربابی منشقه از رودخانه‌ها کار میکند شامل نمیشود.
ماده هفتم - وزیر مالیه مأمور اجرای این قانون است.
این قانون که مشتمل بر 7 ماده است در جلسه 30 جوزای 1301 شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
رئیس مجلس شورای ملی -مؤتمن الملک
دیدگاه شما