رأی وحدت رویه شماره ۹ – ۱۳۶۲ هیأت عمومی دیوان عالی کشور: لزوم مستدل و مستند بودن احکام دادگاه‌ها
طبق اصل یک صد و شصت و ششم از قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و ماده ۲۸۹ از قانون اصلاح موادی از قانون آیین دادرسی کیفری مصوب…
دیوان عالی کشور
رأی وحدت رویه شماره ۱۰ – ۱۳۶۲/۳/۲۳ هیأت عمومی دیوان عالی کشور: صلاحیت دادگاه حقوقی در رسیدگی به دعوی ضرر و زیان ناشی از جرم
صرفنظر از این که ادعای خسارت مدعیان خصوصی اعم است از دیه شرعی مورد نظر قانونگذار و ضرر و زیان ناشی از جرم چون با فرض دیه…
رأی وحدت رویه شماره ۷ – ۱۳۶۲/۳/۲ هیأت عمومی دیوان عالی کشور: صلاحیت رسیدگی به دعاوی راجع به قانون اراضی شهری که از طرف دولت اقامه می‌شود
از ماده اول قانون اراضی شهری که در تاریخ ۱۳۶۰.۱۲.۲۷ به تصویب مجلس شورای اسلامی رسیده چنین مستفاد است که حقوق و اختیارات و اقتداراتی که به…
رأی وحدت رویه شماره ۲ – ۱۳۶۲/۱/۲۲ هیأت عمومی دیوان عالی کشور: رسیدگی به دعاوی راجع به نام اشخاص
نظر به این که تبصره ۴ ماده ۳ قانون ثبت احوال مصوب تیر ماه ۱۳۵۵ ناظر به اعطاء اختیار به هیأت حل اختلاف برای تغییر نامهای ممنوع…
رأی وحدت رویه شماره ۱ – ۱۳۶۲/۱/۲۲ هیأت عمومی دیوان عالی کشور: شرکت رییس دادگاه صلح در دادگاه عمومی به هنگام حدوث اختلاف در آن دادگاه و عدم وجود دادرس دیگری از دادگاه عمومی
الف – از محتوای دو دادنامه که اتخاذ موضوعی دارند و از دادگاه عمومی حقوقی تنکابن صادر و در شعب ششم و نهم دیوان عالی کشور نقض…
رأی وحدت رویه شماره ۳۲ – ۱۳۶۱/۱۲/۱۶ هیأت عمومی دیوان عالی کشور: ایراد جرح با کارد که “کارد، فرد اجلای چاقو” می‌باشد
اتهام ایراد جرح با کارد با توجه به وحدت ملاک از مصادیق بارز مفاد بند ج ماده واحده قانون لغو مجازات شلاق مصوب سال ۱۳۴۴ می‌باشد از…
رأی وحدت رویه شماره ۳۱ – ۱۳۶۱/۱۲/۱۶ هیأت عمومی دیوان عالی کشور: نمایندگی بانک‌ها از طرف دارنده چک بی‌محل
هیئت عمومی دیوان عالی کشور آقای دادستان شهرستان بجنورد به عنوان این که بین شعبه‌های دوم و پنجم دادگاه استان خراسان در استنباط از ماده ۱۰ قانون…
رأی وحدت رویه شماره ۲۹ – ۱۳۶۱/۱۱/۳۰ هیأت عمومی دیوان عالی کشور: جرم بودن تولید و نگهداری و عرضه وزنه‌های فاقد انگ قانونی
چون پس از اجرای قانون اوزان و مقیاسها مصوب ۱۳۱۱.۱۰.۱۸ و آیین‌نامه مربوطه نگهداری اوزان و مقیاسهای تقلبی فاقد انگ از طرف تجار و کسبه و دادوستد…
رأی وحدت رویه شماره ۳۰ – ۱۳۶۱/۱۱/۳۰ هیأت عمومی دیوان عالی کشور: صلاحیت نزدیکترین دادگاه در موارد رد دادرسی
بنا به مستنبط از ماده ۲۱۴ قانون آیین دادرسی مدنی که عیناً نقل می‌شود: “هرگاه دادرسی رد را قبول کرد یا خود امتناع از رسیدگی نمود پرونده…
رأی وحدت رویه شماره ۲۵ – ۱۳۶۱/۱۱/۹ هیأت عمومی دیوان عالی کشور: صلاحیت دادگاه مدنی خاص در رسیدگی به دعاوی راجع به اصل وقفیت
چون بنا به مستنبط از بند ۲ ماده ۳ لایحه قانونی دادگاه مدنی خاص مصوب مهر ماه ۵۸ دعاوی راجع به اصل وقفیت در صلاحیت دادگاه مدنی…