کنوانسیون منطقه‌‎ای کویت برای همکاری درباره حمایت از محیط زیست دریایی در برابر آلودگی – پروتکل همکاری منطقه‌ای برای مبارزه با آلودگی ناشی از نفت و سایر مواد مضره در موارد اضطراری

کنوانسیون منطقه‌‎ای کویت برای همکاری درباره حمایت از محیط زیست دریایی در برابر آلودگی (24 آوریل 1978 برابر با ۱۳۵۷/۲/۵)

حکومت دولت بحرین، دولت ایران، حکومت جمهوری عراق، حکومت دولت کویت، حکومت سلطنت عمان، حکومت دولت قطر، حکومت پادشاهی عربستان سعودی، حکومت دولت امارات عربی متحده،

با درک این حقیقت که آلودگی محیط ‎زیست دریایی منطقه مشترک بین بحرین، ایران، عراق، کویت، عمان، قطر، عربستان سعودی و امارات عربی متحده به نفت و سایر مواد مضره یا سمی ناشی از فعالیتهای انسان در خشکی یا در دریا بخصوص از طریق تخلیه بی ‎رویه و بدون نظارت این مواد و ایجاد خطر روزافزون برای حیات دریایی و شیلات و سلامت انسان و استفاده ‎های تفریحی از سواحل و سایر تسهیلات رفاهی می ‎نماید، باتوجه به خصوصیات ویژه هیدروگرافیک و اکولوژیک محیط‎ زیست دریایی منطقه و آسیب‎ پذیری خاص آن نسبت به آلودگی، با آگاهی از ضرورت حصول اطمینان از اینکه فعالیتهای مربوط به توسعه شهر و روستاها و در نتیجه استفاده از زمین باید به نحوی صورت پذیرد که حتی‎الامکان منابع دریایی و تأسیسات و وسایل رفاهی سواحل حفظ شود و این توسعه به محیط ‎زیست دریایی لطمه وارد نسازد، با اعتقاد به حصول اطمینان از این که جریانات توسعه صنعتی به هیچ‎ وجه به محیط زیست دریایی در منطقه آسیب نرساند و منابع زنده در آن و همچنین سلامت انسان را بخطر نیاندازد، با وقوف بر لزوم اتخاذ یک روش مدیریت جامع در مورد استفاده از محیط زیست دریایی و نواحی ساحلی که نیل به هدف ‎های مربوط به محیط ‎زیست و عمران و توسعه را به نحوی هماهنگ امکان ‎پذیر سازد، با آگاهی از نیاز به تنظیم دقیق یک برنامه پژوهشی و مراقبت و ارزیابی باتوجه به ‎کمبود اطلاعات علمی در خصوص آلودگی دریا در منطقه، باتوجه به اینکه دولتهای منطقه مسؤولیت خاصی برای حفظ محیط ‎زیست دریایی آن به عهده دارند. با آگاهی از اهمیتی که همکاری و هماهنگی اقدامات براساس منطقه‎ای با هدف حمایت از محیط‎زیست دریایی منطقه به سود کلیه طرفهای ذینفع منجمله نسلهای آینده دارد. با در نظر گرفتن کنوانسیون ‎های بین ‎المللی موجودی که با کنوانسیون حاضر ارتباط دارند. بشرح زیر موافقت نموده‌‎اند:

ماده 1ـ تعاریف از لحاظ کنوانسیون حاضر: (الف) مقصود از « آلودگی دریایی» داخل کردن مواد یا انرژی در محیط زیست دریایی بوسیله انسان به طور مستقیم یا غیرمستقیم می‎باشد که اثرات زیان‎بخش مانند آسیب به منابع زنده و خطر برای سلامت انسان و ایجاد مانع در فعالیتهای دریایی از جمله ماهیگیری و لطمه به کیفیت از لحاظ استفاده از آب دریا و کاهش وسایل رفاهی به بار آورد یا احتمال ایجاد اینگونه خطرات را دربرداشته باشد. (ب) مقصود از « مراجع ملی» مرجعی است که هر دولت متعاهد بعنوان مسؤول هماهنگ ساختن مساعی ملی برای اجرای این کنوانسیون و پروتکلهای آن تعیین نموده است. (ج) مقصود از « سازمان» سازمانی است که دول متعاهد طبق ماده16 تأسیس نموده‎اند. (د) مقصود از « دبیرخانه» دبیرخانه سازمان است که طبق ماده 16 تشکیل می‎گردد. (هـ) مقصود از « طرح عملیاتی» طرح عملیاتی برای حمایت و توسعه محیط زیست دریایی و نواحی ساحلی بین بحرین، ایران، عراق، کویت، عمان، قطر، عربستان سعودی و امارات عربی متحده می‎باشد که در کنفرانس منطقه‎ای نمایندگان تام‎الاختیار کویت درباره حمایت و توسعه محیط زیست دریایی و نواحی ساحلی که از تاریخ 15 تا 23 آوریل 1978 (برابر با ۱۳۵۷/۱/۲۷ تا ۱۳۵۷/۲/۴) منعقد گردید به تصویب رسیده است.

ماده 2ـ شمول جغرافیایی (الف) کنوانسیون حاضر شامل محدوده دریایی منطقه است که از جنوب محدود است به خطوطی که نقاط جغرافیایی زیر را به هم وصل می‎کند: از رأس ضربت علی به مختصات 16 درجه و 39 دقیقه شمالی و 53 درجه و 3 دقیقه و 30 ثانیه شرقی، به نقطه‎ای با مختصات 16 درجه شمالی و 53 درجه و 25 دقیقه شرقی، به نقطه‎ای با مختصات 17 درجه شمالی و 56 درجه و 30 دقیقه شرقی، به نقطه‎ای با مختصات 20 درجه و 30 دقیقه شمالی و 60 درجه شرقی، سپس به رأس الفاسته با مختصات 25 درجه و 4 دقیقه شمالی و 61 درجه و 25 دقیقه شرقی. (که از این پس منطقه دریایی نامیده خواهد شد). (ب) محدوده دریایی شامل آبهای داخلی دولتهای متعاهد نخواهد بود مگر در مواردی که به نحوی دیگر در کنوانسیون حاضر و یا در هریک از پروتکل‎های مربوطه تعیین شده باشد.

ماده 3ـ تعهدات عمومی (الف) دولتهای متعاهد، منفرداً و یا مشترکاً کلیه اقدامات لازم را طبق این کنوانسیون و پروتکلهای لازم‎الاجرایی که در آن عضویت دارند برای جلوگیری و یا کاستن از آلودگی محیط زیست در منطقه دریایی و مبارزه با آلودگی اتخاذ خواهند نمود. (ب) علاه بر پروتکل همکاری منطقه‎ای برای مبارزه با آلودگی ناشی از نفت و سایر مواد مضره در موارد اضطراری که همزمان با این کنوانسیون برای امضاء مفتوح گردیده است، دولتهای متعاهد در تنظیم و تصویب پروتکل‎های دیگری که متضمن اقدامات و خط‎مشی‎ها و ضوابط مورد توافق برای اجرای این کنوانسیون باشد همکاری خواهند کرد. (ج) دولتهای متعاهد ضوابط و قوانین و مقررات ملی مورد لزوم برای انجام مؤثر تعهد مقرر در بند (الف) این ماده را وضع و کوشش خواهند کرد که سیاستهای ملی خود را از این حیث هماهنگ سازند و برای این منظور یک مرجع ملی تعیین نمایند. (د) دولتهای متعاهد به منظور وضع و اتخاذ ضوابط منطقه‎ای و رویه‎ها و خط‎مشی‎های توصیه شده برای جلوگیری و یا کاستن از آلودگی از کلیه منابع آلودگی و مبارزه با آن موافق با هدفهای این کنوانسیون با سازمانهای صلاحیتدار بین‎المللی و منطقه‎ای و ناحیه‎ای همکاری نموده و یکدیگر را در انجام تعهدات خود مساعدت خواهند کرد. (هـ) دولتهای متعاهد منتهای کوشش خود را به عمل خواهند آورد تا اطمینان حاصل کنند که اجرای این کنوانسیون موجب تبدیل یک نوع آلودگی به نوعی دیگر که ممکن است برای محیط زیست زیان‎بخش باشد نخواهد شد.

ماده 4ـ آلودگی از کشتیها دولتهای متعاهد کلیه اقدامات مناسب را که طبق کنوانسیون و با رعایت مقررات قابل اجرای قوانین بین‎المللی برای جلوگیری از آلودگی و کاهش آن و مبارزه با آلودگی در منطقه دریایی که از تخلیه عمدی یا تصادفی موادی از کشتیها ناشی می‌شود معمول خواهند داشت و مراقبت خواهند کرد که مقررات قابل اجرای بین‌المللی مربوط به کنترل این نوع آلودگی منجمله سربارکردن و آب توازن مجزا و مخازن و روشهای شستشوی مخازن با نفت خام رعایت گردد.

ماده 5 ـ آلودگی ناشی از تخلیه مواد زاید از کشتی و وسایط نقلیه هوایی دولتهای متعاهد کلیه اقدامات مناسب را جهت جلوگیری از آلودگی و کاهش آن و مبارزه با آلودگی در منطقه دریایی که از تخلیه مواد زاید و سایر مواد از کشتیها و وسایط نقلیه هوایی ناشی می‌شود معمول خواهند داشت و مراقبت به عمل خواهند آورد که مقررات قابل اجرای بین‌المللی مربوط به کنترل این نوع آلودگی طبق آنچه در کنوانسیون‌های بین‌المللی مربوطه پیش‌بینی شده است به نحو مؤثری در منطقه دریایی رعایت گردد.

ماده 6 ـ آلودگی ناشی از منابع واقع در خشکی دولتهای متعاهد کلیه اقدامات لازم را برای جلوگیری و کاستن از آلودگی ناشی از موادی که از خشکی، از راه هوا یا مستقیماً از ساحل به منطقه دریایی داخل می‌شود از جمله مواد زاید و فاضلاب‌ها معمول خواهند داشت.

ماده 7 ـ آلودگی ناشی از اکتشاف و بهره‌برداری در بستر دریای سرزمینی و زیربستر آن و فلات قاره دولتهای متعاهد کلیه اقدامات لازم را برای جلوگیری و کاستن از آلودگی و مبارزه با آن در منطقه دریایی که از عملیات اکتشافی و بهره‌برداری در بستر دریای سرزمینی و زیر بستر آن و فلات قاره ناشی می‌شود از جمله جلوگیری از حوادث و مقابله با موارد اضطراری آلودگی که موجب صدمه به محیط‌زیست دریایی می‌گردد به عمل خواهند آورد.

ماده 8 ـ آلودگی ناشی از سایر فعالیتهای انسان دولتهای متعاهد کلیه اقدامات لازم را جهت جلوگیری و کاستن از آلودگی ناشی از احیای اراضی و لایروبی‌های مربوط و لایروبی ساحلی به عمل خواهند آورد و با این گونه آلودگی مبارزه خواهند نمود.

ماده 9ـ همکاری برای مقابله با موارد اضطراری آلودگی (الف) دولتهای متعاهد منفرداً و یا مشترکاً کلیه اقدامات لازم از جمله اقداماتی را که برای حصول اطمینان از آمادگی تجهیزات و وسایل کافی و پرسنل واجد شرایط به منظور مقابله با موارد اضطراری آلودگی در منطقه دریایی بدون توجه به علت آن و برای کاهش یا رفع خسارت ناشی از آن ضروری است، معمول خواهند داشت. (ب) هریک از دولتهای متعاهد که از مورد اضطراری آلودگی در منطقه دریایی مطلع شود باید بدون تأخیر مراتب را به سازمان مذکور در ماده 16 و توسط دبیرخانه یا مستقیماً به هر دولت متعاهدی که ممکن است از چنین مورد اضطراری آسیب پذیرد اطلاع دهد.

ماده 10ـ همکاریهای علمی و فنی (الف) دولتهای متعاهد مستقیماً یا در صورت لزوم از طریق سازمانهای ذیصلاح بین‌المللی در زمینه تحقیقات علمی ـ کنترل و ارزیابی مربوط به آلودگی در منطقه دریایی همکاری خواهند نمود و اطلاعات حاصله و دانستنی‌های علمی را جهت اجرای این کنوانسیون و هریک از پروتکل‌های آن مبادله خواهند کرد. (ب) دولتهای متعاهد که با همکاری سازمانهای صلاحیتدار منطقه‌ای یا بین‌المللی به‌منظور تدوین و ایجاد هماهنگی برنامه‌های ملی تحقیقاتی و مراقبت و ارزیابی مربوط به‌هرگونه آلودگی در منطقه دریایی و همچنین ایجاد شبکه منطقه‌ای به منظور حصول اطمینان از هماهنگی این برنامه‌ها با یکدیگر همکاریهای بیشتری خواهند کرد. بدین منظور هر دولت متعاهد مرجع ملی مسئول تحقیقات و کنترل آلودگی در قلمرو ملی خود تعیین خواهد نمود و در برنامه‌های بین‌المللی برای تحقیقات و پایش آلودگی در خارج از قلمرو خود شرکت خواهند نمود.

ماده 11ـ ارزیابی محیط‌زیست (الف) هریک از دولتهای متعاهد کوشش خواهد کرد در کلیه فعالیتهای برنامه‌ریزی که متضمن اجرایی پروژه‌های در داخل سرزمین خود و بخصوص در مناطق ساحلی که ممکن است خطر ایجاد آلودگی در منطقه دریایی نماید، ارزیابی اثرات بالقوه این فعالیتها را بر محیط‌زیست منظور نماید. (ب) دولتهای متعاهد می‌توانند با مشورت دبیرخانه روشهایی برای انتشار اطلاعات مربوط به فعالیتهای مذکور در بند (الف) فوق اتخاذ نمایند. (ج) دولتهای متعاهد تقبل می‌کنند که منفرداً یا مشترکاً رهنمودهای فنی و غیره طبق روشهای فنی معمول به منظور کمک به برنامه‌ریزی پروژه‌های عمرانی خود را به نحوی تهیه نمایند که اثرات زیان‌بخش آنها بر محیط‌زیست دریایی به حداقل کاهش داده شود. در این مورد در صورت اقتضاء استانداردهای بین‌المللی می‌تواند ملاک عمل قرار گیرد.

ماده 12ـ کمکهای فنی و غیره دولتهای متعاهد مستقیماً یا از طریق سازمانهای صلاحیت‌دار منطقه‌ای یا بین‌المللی درتهیه و تنظیم برنامه‌های کمکهای فنی و غیره در زمینه‌های مربوط به آلودگی دریا و با همکاری سازمان مذکور در ماده 16 با یکدیگر همکاری خواهند کرد.

ماده 13ـ مسئولیت و جبران خسارت دولتهای متعاهد متقبل می‌شوند که در تدوین و قبول مقررات و روشهای مربوط به‌تعیین موارد زیر با یکدیگر همکاری کنند: (الف) مسئولیت‌های مدنی و جبران خسارت ناشی از آلودگی محیط‌زیست دریا ـ با در نظر گرفتن مقررات بین‌المللی مربوطه؛ و (ب) مسئولیت و جبران خسارت از نقض تعهدات این کنوانسیون و پروتکل‌‌های آن.

ماده 14 ـ مصونیت ناشی از حاکمیت دولت کشتیهای جنگی یا سایر کشتیهایی که در خدمت یا مالکیت دولت بوده و برای خدمات غیربازرگانی مورد استفاده قرار می‌گیرند مشمول مقررات این کنوانسیون نخواهند بود. هر یک از دولتهای متعاهد حتی‌الامکان کوشش خواهد کرد که کشتیهای جنگی خود و کشتیهای دیگر که متعلق به آن دولت بوده یا بوسیله آن اداره و فقط برای خدمات بازرگانی دولتی به کار برده می‌شوند مقررات این کنوانسیون را در جلوگیری از آلودگی محیط‌زیست دریایی رعایت کنند.

ماده 15 ـ عدم شمول هیچ چیز در این کنوانسیون به حقوق یا دعاوی هیچیک از دولتهای متعاهد نسبت به ماهیت یا حدود قلمرو حاکمیت دریایی آن دولت که ممکن است طبق حقوق بین‌الملل ایجاد گردد لطمه‌ای وارد نخواهد ساخت.

ماده 16ـ سازمان منطقه‌ای برای حمایت از محیط‌زیست دریایی (الف) دولتهای متعاهد بدینوسیله یک سازمان منطقه‌ای برای حمایت از محیط‌زیست دریایی تأسیس می‌کنند که مقر دائمی آن در کویت قرار خواهد داشت. (ب) سازمان از ارگان‌های زیر تشکیل خواهد گردید: (1) یک شورا متشکل از نمایندگان دولتهای متعاهد که وظایف مندرج در بند (د) ماده 17 را انجام خواهد داد. (2) یک دبیرخانه که وظایف مندرج در بند (الف) ماده 18 را انجام خواهد داد. (3) یک کمیسیون قضائی برای حل اختلافات که ترکیب و حدود اختیارات و آیین‌نامه آن در اولین اجلاس شورا تعیین خواهد شد.

ماده 17ـ شورا (الف) جلسات شورا طبق بند (الف) ماده 18 و بند (ب) ماده 30 تشکیل خواهد شد. شورا سالی یک بار جلسات عادی تشکیل خواهد داد. جلسات فوق‌العاده شورا بنا به‌تقاضای حداقل یک دولت متعاهد با تأیید یک دولت متعاهد دیگر یا بنا به تقاضای دبیر اجرایی با تأیید حداقل دو دولت متعاهد تشکیل خواهد گردد. جلسات شورا در مقر سازمان یا در هرجایی که با مشورت بین دول متعاهد مورد توافق قرار گیرد تشکیل خواهد شد. سه چهارم دول متعاهد حد نصاب لازم را تشکیل خواهند داد. (ب) ریاست شورا به ترتیب الفبایی نام کشورها به زبان انگلیس به نوبت به هریک از آنها محول خواهد گردید. رئیس شورا مدت یک سال در سمت خود انجام وظیفه خواهد کرد و طی مدت ریاست نمی‌تواند به عنوان نماینده دولت خود خدمت کند. چنانچه پست ریاست خالی شود دولت متعاهدی که عهده‌دار ریاست شورا می‌باشد جانشین برای احراز این مقام تعیین خواهد کرد که تا پایان نوبت ریاست آن دولت در سمت مذکور باقی بماند. (ج) روش اخذ رأی در شورا به شرح زیر خواهد بود: (1) هر دولت متعاهد دارای یک رأی خواهد بود. (2) تصمیمات مربوط به موضوعات ماهوی با اتفاق آراء دول متعاهد حاضر و شرکت‌کننده‌ در رأی اتخاذ خواهدگردید. (3) تصمیمات مربوط به امور آیین‌نامه‌ای با اکثریت سه چهارم آراء دول متعاهد حاضر و شرکت‌کننده‌ در رأی اتخاذ خواهد شد. (د) وظایف شورا به شرح زیر است: (1) بررسی مرتب اجرای کنوانسیون و پروتکل‌های آن و برنامه‌های عملیاتی مذکور در بند (هـ) ماده 1 (2) بررسی و ازریابی وضع آلودگی دریا و اثرات آن بر منطقه دریایی براساس گزارشهایی که از طرف دولتهای متعاهد و سازمانهای صلاحیتدار بین‌المللی یا منطقه‌ای دریافت می‌دارد. (3) تصویب یا بررسی یا اصلاح الحاقیه‌های کنوانسیون و پروتکل‌های آن برحسب مورد طبق مقررات ماده 21. (4) دریافت و بررسی گزارشهایی که طبق ماده 9 و 23 توسط دولتهای متعاهد ارسال می‌گردد. (5) بررسی گزارش‌هایی که توسط دبیرخانه راجع به مسائل مربوط به کنوانسیون و موضوعات مربوط به اداره سازمان تهیه می‌گردد. (6) توصیه راجع به تصویب پروتکل‌ الحاقی یا هر اصلاحیه به کنوانسیون یا پروتکل‌های آن طبق مواد 19 و 20. (7) ایجاد ارگانهای فرعی و گروههای کار موقت که ممکن است برای بررسی مسایل مربوط به‌کنوانسیون و پروتکل‌های آن در الحاقیه‌های کنوانسیون و پروتکل‌های آن لازم باشد. (8) انتصاب یک دبیر اجرائی و تنظیم مقرراتی برای انتصاب کارمندان دیگر دبیرخانه بوسیله دبیر اجرایی. (9) بررسی مرتب وظایف دبیرخانه. (10) بررسی و مبادرت به هر اقدام اضافی که ممکن است برای نیل به هدفهای کنوانسیون و پروتکلهای آن لازم باشد.

ماده 18 ـ دبیرخانه الف ـ دبیرخانه شامل دبیر اجرایی و پرسنل لازم برای انجام وظایف زیر خواهد بود: (1) تشکیل و تهیه تدارکات جلسات شورا و ارگانهای فرعی آن و گروههای کار موقت مندرج در ماده 17 و کنفرانسهای مندرج در مواد 19 و 20. (2) ارسال اطلاعیه‌ها و گزارشها و سایر اطلاعاتی که طبق مواد 9 و 23 دریافت می‌دارد. (3) بررسی سؤالاتی که از طرف دول متعاهد به عمل آمده یا اطلاعاتی که از طرف آنها ارسال گردیده و مشورت با آنها درباره مسائل مربوط به کنوانسیون و پروتکل‌ها و الحاقیه‌های آن. (4) تهیه گزارش راجع به مسائل مربوط به کنوانسیون و اداره امور سازمان. (5) ایجاد، نگهداری و انتشار مجموعه قوانین ملی کلیه دولتهای متعاهد درباره محیط‌زیست دریایی. (6) ایجاد ترتیبات لازم در صورت تقاضا برای تأمین کمک فنی و راهنمایی برای تهیه طرح قوانین مربوطه ملی به منظور اجرای مؤثر کنوانسیون و پروتکل‌های آن. (7) ایجاد ترتیبات لازم برای برنامه‌های کارآموزی در زمینه‌های مربوط به اجرای کنوانسیون و پروتکل‌های آن. (8) اجرای وظایفی که طبق پروتکل‌های کنوانسیون برای آن تعیین شده‌است. (9) انجام وظایف دیگری که ممکن است توسط شورا برای اجرای کنوانسیون و پروتکل‌های مربوطه برای آن تعیین گردد. ب ـ دبیراجرایی بالاترین مقام اداری سازمان خواهد بود و وظایفی را که برای اداره امور کنوانسیون حاضر لازم است و وظایف دبیرخانه و سایر وظایفی که از طرف شورا طبق آیین‌نامه و مقررات مالی آن به دبیر اجرایی محول می‌گردد انجام خواهد داد.

ماده 19ـ تصویب پروتکل‌های الحاقی هر دولت متعاهد می‌تواند طبق بند (ب) ماده 3 در کنفرانس دیپلماتیک دولتهای متعاهد که بنا به درخواست حداقل سه دولت متعاهد توسط دبیرخانه تشکیل می‌گردد پروتکل‌های الحاقی برای کنوانسیون حاضر پیشنهاد نماید. پروتکل‌های الحاقی به اتفاق آراء دولتهای متعاهد حاضر و شرکت‌کننده در رأی به تصویب خواهد رسید.

ماده 20ـ اصلاحیه‌های کنوانسیون و پروتکل‌های آن (الف) هر یک از دولتهای متعاهد عضو کنوانسیون حاضر یا هر یک از پروتکل‌های آن می‌تواند در کنفرانس دیپلماتیک که بنا به تقاضای حداقل سه دولت متعاهد توسط دبیرخانه تشکیل می‌گردد اصلاحیه‌هایی بر کنوانسیون و پروتکل‌های مربوطه پیشنهاد نماید. اصلاحیه‌های کنوانسیون و پروتکل‌های مربوطه به اتفاق آراء دولتهای متعاهد حاضر و شرکت‌کننده‌ در رأی تصویب خواهد شد. (ب) اصلاحیه‌های مربوط به کنوانسیون و به پروتکل‌های مصوب کنفرانس دیپلماتیک توسط دولت نگهدارنده برای پذیرش به کلیه دولتهای متعاهد ارسال خواهد شد. پذیرش اصلاحیه‌های مربوط به کنوانسیون یا به پروتکل‌های آن کتباً به دولت نگهدارنده اطلاع داده خواهد شد. اصلاحیه‌هایی که طبق این ماده تصویب می‌شود از روز سی‌ام پس از این که دولت نگهدارنده اطلاعیه‌ پذیرش از سه چهارم دولتهای متعاهد کنوانسیون یا پروتکل مربوطه دریافت داشت برای کلیه دولتهای متعاهد لازم‌الاجراء خواهد شد مگر برای آن دولتهایی که به دولت نگهدارنده عدم پذیرش خود را اطلاع داده باشند. (ج) پـس از لازم‌الاجراء شدن هریک از اصلاحیه‌های مربوط به کنوانسیون یا پروتکل هـر دولت متـعاهد جـدیدی کـه به کنوانسیون یا به پروتکـل‌های فـوق‌الذکر ملحق شود دولت مـتعاهد نسبت به متن اصلاح شده کنوانسیون یا پروتکل مورد نظر محسوب می‌گردد.

ماده 21ـ الحاقیه‌ها و اصلاحیه‌های آنها (الف) الحاقیه‌های کنوانسیون یا هر پروتکل جزء لاینفک کنوانسیون یا پروتکل مربوطه خواهد بود. (ب) روش تصویب و لازم‌الاجراء شدن اصلاح هر یک از الحاقیه‌های کنوانسیون یا الحاقیه‌های هر یک از پروتکل‌ها به شرح زیر خواهد بود مگر آنکه به نحو دیگری در پروتکل مربوطه پیش‌بینی شده‌باشد: (1) هریک از دولتهای عضو کنوانسیون یا عضو یک پروتکل می‌تواند نسبت به‌الحاقیه‌های مربوطه در جلسات شورای مندرج در ماده 17 پیشنهاد اصلاحی ارائه نماید. (2) تصویب این اصلاحیه‌ها در جلسات فوق‌الذکر باتفاق آراء خواهد بود. (3) دولت نگهدارنده مذکور در ماده 30 اصلاحیه‌هایی را که به این نحو تصویب می‌شوند بدون تأخیر به کلیه دولتهای متعاهد اعلام خواهد نمود. (4) هریک از دول متعاهد که نسبت به اصلاحیه مربوط به الحاقیه‌های کنوانسیون یا الحاقیه‌های هر یک از پروتکل‌ها نظر دیگری داشته باشد باید نظر خود را کتباً ظرف مدتی که هنگام تصویب اصلاحیه توسط دولتهای متعاهد مربوطه تعیین می‌شود به دولت نگهدارنده اعلام کند. (5) دولت نگهدارنده باید اطلاعیه‌هایی را که تحت بند فرعی قبل دریافت می‌دارد بدون تأخیر به اطلاع کلیه دولتهای متعاهد برساند. (6) پس از انقضای مدت مذکور در بند فرعی (4) فوق اصلاحیه مربوط به الحاقیه برای کلیه دول عضو کنوانسیون یا عضو هر پروتکل که طبق مفاد بند فرعی مذکور اطلاعیه‌ای تسلیم نکرده باشد، لازم‌الاجراء خواهد گردید. (ج) روش تصویب و لازم‌الاجراء شدن هر الحاقیه جدید مربوط به کنوانسیون یا مربوط به هریک از پروتکل‌ها با روش مربوط به تصویب و لازم‌الاجراءشدن اصلاحیه‌های مربوط به الحاقیه‌ها طبق مقررات این ماده یکسان خواهد بود مشروط بر این که اگر کنوانسیون یا پروتکل مربوطه دارای اصلاحیه است الحاقیه جدید تا زمانی که اصلاحیه مربوط به کنوانسـیون یا به پروتکل‌ مورد نظر لازم‌الاجرا نشده‌ است الحاقیه جدید لازم‌الاجراء نخواهد شد.

ماده 22 ـ آیین‌نامه داخلی و مقررات مالی (الف) شورا در نخستین جلسه آیین‌نامه داخلی خود را تصویب خواهد کرد. (ب) شورا مقررات مالی را بخصوص برای تعیین مبلغ سهمیه هریک از دول متعاهد تصویب خواهد کرد.

ماده 23ـ گزارشها هر یک از دولتهای متعاهد گزارشهایی راجع به اقداماتی که در اجرای مقررات کنوانسیون و پروتکل‌های آن مصوب نموده به شورا تسلیم خواهد کرد. نحوه ارسال و نوع گزارش از طرف شورا تعیین خواهد شد.

ماده 24ـ نظارت بر اجرای کنوانسیون دولتهای متعاهد در تهیه تنظیم روشها برای اجرای مؤثر کنوانسیون و پروتکل‌های آن از جمله کشف تخلفات، تشریک مساعی نموده و برای این مقصود از کلیه تدابیر عملی و مقتضی برای کشف آلودگی و مراقبت از محیط‌زیست از جمله از روشهای مناسب برای ارسال گزارش و گردآوری اسناد و مدارک استفاده خواهند کرد.

ماده 25ـ حل و فصل اختلافات (الف) در صورت بروز اختلاف در تفسیر و تعبیر یا اجرای این کنوانسیون یا پروتکل‌‌های آن دولتهای متعاهد از طریق مذاکره یا هر طریق مسالمت‌آمیز دیگر به‌انتخاب خود برای حل و فصل اختلاف اقدام خواهند کرد. (ب) هرگاه دولتهای متعاهد طرف اختلاف نتوانند اختلاف خود را از طریق مذکور در بند الف فوق حل و فصل نمایند اختلاف خود را به کمیسیون قضائی حل اختلافات مذکور در بند (ب)(3) ماده 16 ارجاع خواهند کرد.

ماده 26ـ امضاء کنوانسیون حاضر و پروتکل‌ همکاری منطقه‌ای برای مبازره با آلودگی ناشی از نفت و سایر مواد مضره در موارد اضطراری از تاریخ 24 آوریل تا 23 ژوئیه 1978 (برابر با 5/2/1357 تا 3/4/1357) در کویت برای امضاء هر یک از دولتهای شرکت‌کننده در کنفرانس نمایندگان تام‌‌الاختیار منطقه‌ای کویت درباره حمایت از محیط‌زیست دریایی و نواحی ساحلی که از 15 تا 23 آوریل 1978 (برابر با ۱۳۵۷/۱/۲۷ تا ۱۳۵۷/۲/۴) به منظور تصویب کنوانسیون و پروتکل تشکیل گردید مفتوح خواهد بود.

ماده 27ـ تصویب، پذیرش، موافقت یا الحاق (الف) کنوانسیون حاضر و پروتکل‌ مربوط به همکاری منطقه‌ای برای مبازره با آلودگی ناشی از نفت و سایر موارد مضره در موارد اضطراری و هر پروتکل دیگر کنوانسیون منوط به‌تصویب، پذیرش یا موافقت دول مذکور در ماده 26 خواهد بود. (ب) کنوانسیون حاضر و پروتکل‌ همکاری منطقه‌ای برای مبارزه با آلودگی ناشی از نفت و سایر مواد مضره در موارد اضطراری از تاریخ 24 ژوئیه 1978 (برابر با 4/4/1357) برای الحاق دول مذکور در ماده 26 مفتوح خواهد بود. (ج) هر دولتی که این کنوانسیون را تصویب کند یا آن را بپذیرد یا با آن موافقت نماید یا به آن ملحق شود به منزله آن خواهد بود که پروتکل همکاری منطقه‌ای برای مبارزه با آلودگی ناشی از نفت و سایر مواد مضره در موارد اضطراری را تصویب کرده یا پذیرفته یا با آن موافقت نموده یا به آن ملحق شده است. (د) اسناد تصویب، پذیرش، موافقت یا الحاق به دولت کویت که عهده‌دار وظایف دولت نگهدارنده می‌باشد سپرده خواهد شد.

ماده 28ـ لازم‌الاجرا شدن (الف) کنوانسیون حاضر و پروتکل همکاری منطقه‌ای برای مبازره با آلودگی ناشی از نفت و سایر مواد مضره در موارد اضطراری در نودمین روز پس از تاریخ سپردن حداقل پنج سند تصویب یا پذیرش یا موافقت یا الحاق لازم‌الاجراء خواهد شد. (ب) هر پروتکل دیگر مربوط به این کنوانسیون، جز در صورتی که به گونه دیگری در پروتکل مزبور پیش‌بینی شده باشد، در نودمین روز پس از تاریخ سپردن حداقل پنج سند تصویب یا پذیرش یا موافقت یا الحاق به پروتکل مزبور لازم‌الاجراء خواهد شد. (ج) پس از سپردن پنج سند تصویب یا پذیرش یا موافقت یا الحاق به کنوانسیون حاضر یا هر پروتکل دیگر، کنوانسیون حاضر یا پروتکل مزبور در مورد هر دولتی، در نودمین روز پس از تاریخ سپردن سند تصویب یا پذیرش یا موافقت یا الحاق آن دولت، لازم‌الاجراء خواهد شد.

ماده 29ـ خروج (الف) هریک از دولتهای متعاهد می‌تواند در هر زمان پس از پنج سال از تاریخ لازم‌الاجراء شدن این کنوانسیون با اعلام کتبی به دولت نگهدارنده مبنی بر کناره‌گیری از عضویت در این کنوانسیون خارج شود. (ب) هریک از دولتهای متعاهدمی‌تواند در هر زمان پس از پنج سال از تاریخ لازم‌الاجراء شدن هر پروتکل مربوط به این کنوانسیون با اعلام کتبی به دولت نگهدارنده مبنی بر خروج از عضویت در پروتکل مورد نظر خارج شود مگر آن که در خود پروتکل به نحو دیگری پیش‌بینی شده باشد. (ج) خروج از عضویت نود روز پس از تاریخ اعلام کتبی به دولت نگهدارنده انجام خواهد پذیرفت. (د) خروج هر دولت متعاهد از کنوانسیون به منزله خروج آن دولت از هریک از پروتکل‌هایی است که در آن عضویت دارد. (هـ) خروج هر دولت متعاهد از پروتکل همکاری منطقه‌ای در موارد اضطراری آلودگی به منزله خروج آن دولت از کنوانسیون خواهد بود.

ماده 30ـ مسؤولیت‌های دولت نگهدارنده کنوانسیون (الف) دولت نگهدارنده مراتب زیر را به دولتهای متعاهد و دبیرخانه اطلاع خواهد داد: (1) امضای کنوانسیون حاضر و هریک از پروتکل‌های آن و سپردن اسناد تصویب، پذیرش، موافقت یا الحاق طبق ماده 27. (2) تاریخی که کنوانسیون و هر یک از پروتکل‌های آن طبق مفاد ماده 28 لازم‌الاجراء می‌گردد. (3) اطلاعیه مربوط به تصمیم دیگر که طبق مواد 20 و 21 تسلیم می‌شود. (4) اعلام مربوط به خروج که طبق ماده 29 تسلیم می‌گردد. (5) اصلاحیه‌های مصوبه در مورد کنوانسیون و هریک از پروتکل‌ها و پذیرش آنها از طرف دولتهای متعاهد و تاریخ لازم‌الاجرا شدن اصلاحیه‌های مزبور طبق مقررات ماده 20. (6) تصویب الحاقیه‌های جدید و اصلاحیه هر یک از الحاقیه‌ها طبق ماده 21. ب ـ دولت نگهدارنده ظرف شش ماه از تاریخ لازم‌الاجراشدن کنوانسیون اولین شورا را تشکیل خواهد داد. نسخه اصلی کنوانسیون حاضر و هریک از پروتکلهای آن و هریک از الحاقیه‌های مربوط به کنوانسیون یا مربوط به پروتکل‌های آن یا نسخه اصلی هریک از اصلاحیه‌های مربوط به کنوانسیون یا پروتکل‌ها یا به هریک از الحاقیه‌های کنوانسیون یا الحاقیه‌های پروتکل‌ها به دولت نگهدارنده یعنی دولت کویت سپرده خواهد شد. دولت نگهدارنده نسخه‌هایی از آنها را برای کلیه دول مربوطه خواهد فرستاد و کلیه اسناد و همه اقدامات بعدی مربوط به آنها را طبق ماده 102 منشور ملل‌متحد در دبیرخانه سازمان ملل‌متحد به ثبت خواهد رساند. در تأیید مراتب فوق نمایندگان تام‌الاختیار امضاء‌کننده زیر که از طرف دولتهای خود به آنها اجازه لازم داده شده است کنوانسیون حاضر را امضاء نموده‌اند.

این کنوانسیون در تاریخ بیست و چهارم آوریل سال یکهزار و نهصد و هفتاد و هشت (برابر با ۱۳۵۷/۲/۵) در کویت به زبانهای عربی، انگلیسی و فارسی که هر سه متن آن بطور متساوی معتبر می‌باشد به تصویب رسید. در صورت بروز اختلاف راجع به تفسیر و تعبیر یا اجرای این کنوانسیون یا پروتکل‌های آن متن انگلیسی معتبر خواهد بود.

پروتکل همکاری منطقه‌ای برای مبارزه با آلودگی ناشی از نفت و سایر مواد مضره در موارد اضطراری (کویت ـ 24 آوریل 1978 برابر با ۱۳۵۷/۲/۵)

دولتهای متعاهد: عضو کنوانسیون منطقه‌ای کویت برای همکاری در زمینه حمایت از محیط زیست دریایی در برابر آلودگی (که از این پس کنوانسیون نامیده خواهد شد) با آگاهی از ضرورت و توجه خاص به امکان دائمی وقوع حوادث غیرمترقبه که ممکن است منجر به آلودگی مهم بوسیله نفت یا سایر مواد مضره گردد و لزوم همکاری و اتخاذ اقدامات مؤثر برای مقابله با آنها؛ با وقوف بر این که تدابیر موجود برای مقابله با موارد اضطراری آلودگی لازم است که در سطوح ملی و منطقه‌ای افزایش یابد تا بتوان با این مشکل به نحو کامل و جامع و به نفع منطقه مقابله نمود؛ به شرح زیر موافقت نموده‌اند:

ماده 1ـ از لحاظ پروتکل حاضر: (1) مقصود از « مرجع مربوطه» مرجع ملی تعریف شده در ماده یک کنوانسیون یا مرجع یا مراجعی است که در یک کشور متعاهد بوسیله « مرجع ملی» برای مقاصد زیر تعیین شده باشد: (الف) مبارزه یا انجام عملیات دیگر در موارد اضطراری در دریا. (ب) دریافت و هماهنگ کردن اطلاعات مربوط به موارد خاص اضطراری در دریا. (ج) هماهنگ کردن امکانات موجود ملی برای مبارزه با موارد اضطراری در دریا بطور اعم در داخل کشور و با سایر دولتهای متعاهد. (2) مقصود از « مورد اضطراری در دریا» هر آسیب، رویداد، واقعه یا وضعیتی است که منجر به آلودگی مهم یا تهدید قریب‌الوقوع به آلودگی مهم در محیط زیست دریایی بوسیله مواد نفتی گردد و نیز شامل سایر حوادثی که برای کشتیها از جمله نفتکش‌ها رخ دهد و فورانهای ناشی از فعالیتهای حفاری و تولید نفت و وجود نفت و سایر مواد مضره در آب ناشی از نقص تأسیسات صنعتی خواهد بود. (3) مقصود از « طرح مقابله با موارد اضطراری در دریا» طرح یا طرحهایی است که براساس ملی، دوجانبه یا چندجانبه به منظور هماهنگ کردن استقرار و تخصیص و استفاده از افراد و مواد و تجهیزات برای مقابله با موارد اضطراری در دریا تهیه شده باشد. (4) مقصود از « مقابله با موارد اضطراری در دریا» هر فعالیتی است که هدف آن جلوگیری، تخفیف یا از میان بردن آلودگی یا تهدید به آلودگی به نفت یا سایر مواد مضره ناشی از موارد اضطراری در دریا باشد. (5) مقصود از « منافع مربوطه» هرگونه منافع دولت متعاهدی است که به طور مستقیم یا غیرمستقیم در اثر یک مورد اضطراری در دریا به خطر افتاده باشد؛ از جمله: (الف) فعالیتهای دریایی، ساحلی، بندری یا فعالیتهای واقع در مصب رودخانه از جمله عملیات ماهیگیری که تأمین‌کننده ضروریات زندگی اشخاص ذینفع باشد. (ب) جاذبه‌های تاریخی و جهانگردی در ناحیه مربوطه. (ج) سلامت و بهداشت ساکنان و رفاه ناحیه از جمله حفظ منابع زنده دریایی و حیوانات وحشی. (د) فعالیتهای صنعتی که متکی به برداشت آب دریا می‌باشد مانند کارخانجات تقطیر و کارخانجات صنعتی که از گردش آب استفاده می‌کنند. (6) مقصود از « کنوانسیون» کنوانسیون منطقه‌ای کویت برای همکاری درباره حمایت محیط زیست دریایی در مقابل آلودگی می‌باشد. (7) مقصود از « منطقه دریایی» منطقه‌ای است که در بند (الف) ماده 2 کنوانسیون تعریف شده است. (8) مقصود از « شورا» شورای سازمان منطقه‌ای حمایت از محیط زیست دریایی است که طبق ماده 16 کنوانسیون تشکیل گردیده است. (9) مقصود از « مرکز» مرکز کمکهای متقابل در موارد اضطراری در دریا می‌باشد که طبق بند (1) ماده 3 پروتکل حاضر تشکیل گردیده است.

ماده 2 (1) دولتهای متعاهد در انجام کلیه اقدامات لازم و مؤثر برای حفاظت نوار ساحلی و منافع مربوطه یک یا چند دولت متعاهد در برابر خطر یا اثرات آلودگی ناشی از وجود نفت یا سایر مواد مضره در محیط زیست دریایی که بر اثر موارد اضطراری در دریا بوجود آمده همکاری خواهند نمود. (2) دولتهای متعاهد سعی خواهند کرد رأساً یا از طریق همکاریهای دوجانبه یا چندجانبه طرحهای مقابله با موارد اضطراری در دریا و وسایل و تجهیزات خود را برای مبارزه با آلودگی ناشی از نفت یا سایر مواد مضره در منطقه دریایی حفظ و تقویت نمایند. وسایل مذکور بخصوص شامل تجهیزات موجود و کشتی و هواپیما و نیروی انسانی آماده برای انجام عملیات در موارد اضطراری خواهد بود.

ماده 3 (1) دولتهای متعاهد بدینوسیله به تأسیس مرکز کمکهای متقابل موارد اضطراری در دریا اقدام می‌کنند. (2) هدفهای مرکز به شرح زیر خواهد بود: (الف) تقویت امکانات دول متعاهد و تسهیل همکاری بین آنها به منظور مبارزه با آلودگی به نفت و سایر مواد مضره در موارد اضطراری در دریا. (ب) کمک به دولتهای متعاهد در صورت تقاضا برای توسعه امکانات ملی به منظور مبارزه با آلودگی ناشی از نفت و سایر مواد مضره و تسهیل و هماهنگ کردن مبادله اطلاعات، همکاری فنی و کارآموزی. (ج) یکی از هدفهای بعدی امکان اقدام به عملیات برای مبارزه با آلودگی ناشی از نفت و سایر مواد مضره در سطح منطقه خواهد بود که ممکن است در مراحل بعدی مورد بررسی قرار گیرد. این امکان بایستی پس از ارزیابی نتایج حاصل از اجرای هدفهای فوق‌الذکر و با توجه به منابع مالی که ممکن است برای این منظور موجود باشد برای تصویب به شورا پیشنهاد گردد. (3) وظایف مرکز به شرح زیر خواهد بود: (الف) گردآوری و توزیع اطلاعات مربوط به موضوعات مندرج در پروتکل حاضر بین دولتهای متعاهد که شامل موارد زیر خواهد گردید: (1) قوانین، مقررات، اطلاعات مربوط به مراجع مربوطه دول متعاهد و طرحهای مقابله با موارد اضطراری در دریا، مذکور در ماده 5 پروتکل حاضر. (2) اطلاعات مربوط به روشها و تکنیک‌ها و تحقیقات برای مقابله با موارد اضطراری در دریا، مذکور درماده 6 پروتکل حاضر. (3) فهرست کارشناسان و مواد و تجهیزات موجود برای استفاده در موارد اضطراری در دریا توسط دول متعاهد. (ب) کمک به دولتهای متعاهد ـ برحسب تقاضا ـ در موارد زیر: (1) تهیه قوانین و مقررات مربوط به مسائل مندرج در پروتکل حاضر و تشکیل مراجع مربوطه. (2) تهیه طرحهای مقابله با موارد اضطراری در دریا. (3) برقراری روشهایی که طبق آن بتوان به سرعت، افراد و مواد و تجهیزات لازم را برای مقابله با موارد اضطراری در دریا به یک کشور متعاهد اعزام یا از آن انتقال یا عبور داد. (4) ارسال گزارش‌های مربوط به موارد اضطراری در دریا. (5) تقویت و توسعه برنامه‌های کارآموزی برای مبارزه با آلودگی. (ج) هماهنگ ساختن برنامه‌های کارآموزی برای مبارزه با آلودگی و تهیه راهنماهای جامع راجع به مبارزه با آلودگی. (د) ایجاد و حفظ یک سیستم مخابرات و اطلاعات مناسب با نیازهای دول متعاهد و مرکز برای مبادله سریع اطلاعات مربوط به موارد اضطراری در دریا طبق این پروتکل. (هـ) صورت‌برداری از پرسنل، مواد، وسائط نقلیه دریایی و هوایی و سایر تجهیزات مخصوص موجود برای مقابله با موارد اضطراری در دریا. (و) ایجاد و حفظ ارتباط با سازمانهای مربوطه منطقه‌ای و بین‌المللی بخصوص سازمان مشورتی دریایی بین دول به منظور کسب و مبادله اطلاعات و آمار علمی و فنی بویژه در مورد هر ابتکار تازه‌ای که ممکن است مرکز را در انجام وظایفش کمک نماید: (ز) تهیه گزارشهای دوره‌ای راجع به موارد اضطراری در دریا برای تسلیم به شورا؛ و (ح) انجام هرگونه وظایف دیگر که طبق این پروتکل یا توسط شورا به آن محول گردد. (4) مرکز در صورتی که شورا طبق بند (ج) (2) فوق به آن اختیار دهد ممکن است وظایف دیگر لازم را برای شروع عملیات به منظور مبارزه با آلودگی به نفت و سایر مواد مضره در سطح منطقه‌ای انجام دهد.

ماده 4 (1) پروتکل حاضر شامل منطقه دریایی مشخص شده در بند (الف) ماده 2 کنوانسیون خواهد بود. (2) چنانچه دولت متعاهدی بخواهد می‌تواند از لحاظ مقابله با موارد اضطراری در دریا، بنادر، خورها و خلیج‌های کوچک و مردابهای خود را جزء منطقه دریایی محسوب نماید.

ماده 5 ـ هر یک از دول متعاهد اطلاعات زیر را در اختیار مرکز و سایر دول متعاهد قرار خواهد داد: (الف) مرجع مربوطه خود. (ب) قوانین و مقررات و سایر اسناد حقوقی خود راجع به مسایل مندرج در پروتکل حاضر از جمله قوانین و مقررات و سایر اسناد حقوقی مربوط به سازمان و نحوه عمل مرجع مذکور در بند (الف) فوق. (ج) طرحهای ملی خود راجع به مقابله با موارد اضطراری در دریا.

ماده 6 ـ هر یک از دول متعاهد اطلاعات زیر را در اختیار سایر دول متعاهد و مرکز قرار خواهد داد: (الف) روش‌ها، تکنیک‌ها، مواد و رویه‌های موجود و جدید مربوط به مقابله با مورد اضطراری در دریا. (ب) تحقیقات موجود و پیش‌بینی شده و تحولات در زمینه‌های مذکور در بند (الف) فوق؛ و. (ج) نتایج تحقیقات و تحولات مذکور در بند (ب) فوق.

ماده 7 (1) هر یک از دول متعاهد به مأموران مربوطه خود دستور خواهد داد که از فرماندهان کشتیها، خلبانان، مسؤولان سکوهای دریایی و سایر تأسیسات مشابه که در محیط زیست دریایی تحت صلاحیت آن دولت به انجام عملیات اشتغال دارند بخواهند که وجود هر نوع مورد اضطراری در منطقه دریایی را به مرجع ملی مربوطه و مرکز گزارش دهند. (2) هر دولت متعاهد که تحت بند (1) فوق گزارش دریافت می‌دارد، مراتب را فوراً به مراجع زیر اطلاع خواهد داد: (الف) مرکز. (ب) کلیه دولتهای متعاهد. (ج) دولت پرچم هر کشتی خارجی که در مورد اضطراری درگیر باشد. (3) محتوای گزارشهای مذکور در بند (1) فوق از جمله گزارشهای تکمیلی در صورت لزوم بایستی با ضمیمه (الف) این پروتکل تطبیق نماید. (4) دولت متعاهدی که طبق بند (2) (الف) و (ب) فوق به ارسال گزارش مبادرت نماید از تعهدات مندرج در بند (ب) ماده 9 کنوانسیون معاف خواهد بود.

ماده 8 ـ مرکز اطلاعات گزارش‌هایی را که تحت مواد 5 و 6 و بند (2) ماده 7 این پروتکل از طرف یک دولت متعاهد دریافت می‌دارد فوراً برای کلیه دولتهای متعاهد دیگر ارسال خواهد نمود.

ماده 9ـ هر دولت متعاهد که طبق این پروتکل به ارسال اطلاعات مبادرت می‌کند می‌تواند انتشار اطلاعات ارسالی را به نحوی که بخواهد محدود نماید. در اینگونه موارد هر دولت متعاهد یا مرکز که اطلاعات را دریافت می‌دارد آن را برای هیچ شخص یا دولت یا سازمان عمومی یا خصوصی بدون اجازه صریح دولت متعاهد ارسال‌کننده فاش نخواهد ساخت.

ماده 10ـ هر دولت متعاهد که با یک مورد اضطراری در دریا به مفهوم مندرج در بند (2) ماده 1 پروتکل حاضر روبرو گردد: (الف) هرگونه اقدام مناسب برای مبارزه با آلودگی و یا از بین بردن وضع اضطراری به عمل خواهد آورد. (ب) بلافاصله کلیه دولتهای متعاهد دیگر را مستقیماً یا توسط مرکز از هرگونه اقدامی که برای مبارزه با آلودگی انجام داده یا قصد انجام آن را دارد مطلع خواهد نمود. مرکز هر نوع اطلاعی از این قبیل را فوراً جهت کلیه دولتهای متعاهد دیگر ارسال خواهد کرد. (ج) ماهیت و دامنه مورد اضطراری در دریا را مستقیماً یا با کمک مرکز ارزشیابی خواهد نمود. (د) اقدام مقتضی و لازمی را که بایستی در مقابله با مورد اضطراری در دریا به عمل آورد در صورت اقتضاء با مشورت سایر دولتهای متعاهد و دولتهایی که تحت تأثیر آلودگی قرار گرفته‌اند و مرکز تعیین خواهد نمود.

ماده 11 (1) هر دولت متعاهد که نسبت به یک مورد اضطراری در دریا نیازمند به کمک باشد می‌تواند از طریق مرکز یا مستقیماً از هر یک از دولتهای متعاهد تقاضای مساعدت نماید. در مواردی که از خدمات مرکز استفاده می‌شود مرکز سریعاً تقاضاهایی را که برای کمک دریافت داشته است جهت کلیه دولتهای متعاهد دیگر ارسال خواهد نمود و دولتهای متعاهدی که طبق این بند از آنها تقاضای کمک می‌شود در حدود امکانات و توانایی نهایت سعی خود را برای کمک مورد درخواست مبذول خواهند داشت. (2) کمک مذکور در بند (1) فوق می‌تواند شامل موارد زیر باشد: (الف) پرسنل، مواد و تجهیزات از جمله تسهیلات یا روشها برای دفع مواد آلوده‌کننده که جمع‌آوری شده است. (ب) ظرفیت کنترل و مراقبت. (ج) تسهیل انتقال پرسنل و مواد و تجهیزات به داخل یا خارج سرزمین هر کشور متعاهد و یا عبور از آن. (3) دولتهای متعاهد می‌توانند برای هماهنگ ساختن هرگونه عملیات مقابله با موارد اضطراری در دریا که نسبت به آن طبق بند (1) فوق تقاضای مساعدت شده است از خدمات مرکز استفاده نمایند. (4) هر دولت متعاهد که طبق بند (1) فوق تقاضای مساعدت می‌کند فعالیتهایی را که با استفاده از مساعدت مذکور به عمل آورده و نتایج حاصل از آن را به مرکز گزارش خواهد نمود. مرکز بلافاصله اینگونه گزارش‌ها را جهت کلیه دول متعاهد دیگر ارسال خواهد داشت. (5) در موارد اضطراری خاص مرکز ممکن است تقاضای بسیج منابعی را بنماید که دولتهای متعاهد برای مبارزه با آلودگی ناشی از نفت و سایر مواد مضره فراهم نموده‌اند.

ماده 12 (1) هر یک از دولتهای متعاهد با توجه به وظایفی که طبق پروتکل حاضر برای مرکز تعیین شده است یک مرجع مربوطه برای اجرای الزامات خود طبق این پروتکل تأسیس و حفظ خواهد کرد. مرجع مربوطه هر یک از دولتهای متعاهد در صورت اقتضاء با کمک مرکز یا مراجع همتای خود در سایر کشورهای متعاهد همکاری نموده و فعالیتهای خود را با آنها هماهنگ خواهد نمود. (2) موضوعات زیر از جمله مواردی خواهد بود که طبق بند 1 فوق درباره آنها همکاری و هماهنگی به عمل خواهد آمد: (الف) توزیع و تخصیص مواد و تجهیزات موجود. (ب) آموزش پرسنل برای مقابله با موارد اضطراری در دریا. (ج) انجام فعالیتهای مربوط به نظارت و مراقبت در مورد آلودگی دریا. (د) روش‌های ارتباطی درباره موارد اضطراری در دریا. (هـ) تسهیل انتقال پرسنل و تجهیزات و مواد مربوط به مقابله با موارد اضطراری به داخل یا خارج سرزمین کشورهای متعاهد یا عبور از آنها. (و) سایر موضوعات مشمول این پروتکل.

ماده 13ـ شورا: (الف) فعالیتهای مرکز را که طبق این پروتکل انجام می‌دهد مرتباً مورد بررسی قرار خواهد داد. (ب) درباره حدود و میزان وظایف که بایستی طبق ماده 3 اجرا گردد تصمیم خواهد گرفت. (ج) میزان کمکهای مالی و اداری و غیره را که دولتهای متعاهد بایستی برای انجام وظایف مرکز تخصیص دهند تعیین خواهد کرد. در تأیید مراتب فوق، نمایندگان تام‌الاختیار زیر که از طرف دولتهای خود به آنها اجازه لازم داده شده است پروتکل حاضر را امضاء نموده‌اند.

این پروتکل در تاریخ 24 آوریل 1978 (برابر با ۱۳۵۷/۲/۵) در کویت به زبانهای عربی، انگلیسی و فارسی که هر سه متن آن بطور متساوی معتبر می‌باشد به تصویب رسید. در صورت بروز اختلاف راجع به تفسیر و تعبیر یا اجرای این پروتکل متن انگلیسی برای رفع اختلاف متن معتبر خواهد بود.

ضمیمه الف راهنمای کلی برای تنظیم گزارش‌هایی که طبق ماده 7 پروتکل ارسال می‌شوند (1) هر گزارش حتی‌الامکان بطور کلی شامل موارد زیر خواهد بود: (الف) شناسایی منبع آلودگی (برای مثال هویت کشتی در صورت لزوم.) (ب) موقعیت جغرافیایی، ساعت و تاریخ وقوع یا مشاهده حادثه. (ج) شرایط جوی دریایی در ناحیه. (د) در مواردی که آلودگی از کشتی ناشی می‌شود جزئیات مربوط به شرایط کشتی. (2) هر گزارش در صورت امکان بالاخص شامل موارد زیر خواهد بود: (الف) توضیح یا توصیف مواد مضره از جمله نامهای فنی اینگونه مواد (نامهای تجارتی نباید جایگزین نام صحیح فنی گردد.) (ب) تعیین یا تخمین کمیت، تراکم و وضع احتمالی مواد مضره که در دریا تخلیه گردیده یا احتمال تخلیه آن می‌رود. (ج) توصیف مشخصات بسته‌بندی و علائم شناسایی در صورت لزوم، و (د) نام فرستنده و گیرنده و تولیدکننده مواد (3) هر گزارش در صورت امکان بایستی بطور وضوح مشخص کند که آیا ماده مضره که در دریا تخلیه گردیده یا احتمال تخلیه آن می‌رود نفت یا ماده سمی (مایع، جامد یا گاز) می‌باشد و آیا مواد مذکور به صورت فله یا مظروف یا کانتینر یا مخازن قابل حمل یا لوله‌های زیردریایی منتقل گردیده یا می‌گردد. (4) هر گزارش بر حسب لزوم با هرگونه اطلاع مربوط دیگری که دولت دریافت‌کننده گزارش تقاضا کند یا فرستنده گزارش لازم بداند تکمیل خواهد شد. (5) هر یک از اشخاص مذکور در بند 1 ماده 7 این پروتکل: (الف) حتی‌الامکان و عنداللزوم گزارش اولیه خود را با اطلاعات مربوط به آخرین تحولات تکمیل خواهد نمود. (ب) تا حدود امکان هرگونه اطلاعات اضافی را که توسط کشورهایی که تحت تأثیر آلودگی قرار گرفته‌اند تقاضا شود، در اختیار آنها قرار خواهد داد.