گزارشی در مورد شرکت نمایندگان اتحادیه زنان حقوقدان ایران در سیزدهمین کنوانسیون اتحادیه بین المللی زنان حقوقدان که از 1964/11/21 تا 1964/11/24 [۳۰ آبان تا ۳ آذر ۱۳۴۳] در دهلی نو نشکیل گردید.
چون هر دو نفر نماینده‌ای که اتحادیه زنان حقوقدان ایران به دهلی‌نو اعزام داشته بود افتخار عضویت در کانون وکلای دادگستری ایران را دارند، لازم بود گزارش تقدیم هیئت مدیره کانون وکلای دادگستری شود و قبل از هر چیز شمه‌ای در باره تاریخچه و فعالیت اتحادیه زنان حقوقدان ایران بنظر می‌رسد.
اتحادیه زنان حقوقدان ایران وابسته به اتحادیه بین المللى زنان حقوقدان، در دوم اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۴۰ شمسی، از اجتماع ۱۶ نفر از زنان لیسانسیه دانشکده حقوق تشکیل گردید ولی متأسفانه در آن تاریخ فقط یک نفر از این عده، عملا به شغل وکالت دادگستری اشتغال داشت.
(در مورد هدف اتحادیه برای احتراز از طولانی‌شدن مطلب، یک نسخه اساسنامه اتحادیه ضمیمه می‌شود. [یافت نشد.])
اتحادیه زنان حقوقدان ایران مفتخر است که در مدت کوتاه فعالیت خود موفق به چاپ سه کتاب: ۱ - طرح قانون حمایت صغار. ۲ - وضع حقوقی زن در جهان. ۳ ـ طرح قانون حمایت خانواده گردید. بعلاوه در این مدت مبادرت به نشر هزاران نسخه مقالات مفید چه در جراید و چه بصورت پلی کپی نموده است.
از اقدامات مؤثر این اتحادیه، چاپ و نشر اعلامیه جهانی حقوق بشر بوده که برای تشویق افراد عادی به مطالعه و درک این اعلامیه اقدام به تعیین جوائزی نمود که هر کس یک دفعه با دست، تمام این اعلامیه را رونویسی نموده و برای اتحادیه ارسال دارد، نسبت به نامه‌های وارده قرعه کشی نموده و جوایزی خواهد داد. در تاریخ معین در حدود بیست هزار نسخه رونویسی شده از اعلامیه جهانی حقوق بشر به مرکز اتحادیه رسید و ما مفتخریم که با این ابتکار، اقلا بیست هزار نفر را وادار به خواندن اعلامیه جهانی حقوق بشر نموده‌ایم.
در ضمن این اجتماع باعث شده که در حال حاضر تعداد اعضاء این جمعیت بالغ بر سی نفر شود که هشت نفر از این عده یا مستقلا به شغل وکالت دادگستری اشتغال دارند و یا مشغول گذراندن دوران کارآموزی هستند.
گزارش شرکت نمایندگان اتحادیه زنان حقوقدان ایران در سیزدهمین مجمع عمومی:
نمایندگان اتحادیه زنان حقوقدان ایران در مجمع عمومی اتحادیه بین المللی زنان حقوقدان عبارت بودند از خانم سناتور دکتر مهرانگیز منوچهریان رئیس، و خانم مهین‌دخت خامنه‌ای خزانه‌دار این اتحادیه. نمایندگان شصت و هفت کشور مختلف در این مجمع شرکت نموده بودند و یک عضو جدید یعنی نماینده کشور نپال در دهلی‌نو به عضویت پذیرفته شد که در حال حاضر شصت و هشت کشور در اتحادیه بین المللی عضویت دارند. بعلاوه خانم سناتور دکتر منوچهریان این افتخار را نیز داشتند که حامل پیام شاهنشاه برای این مجمع بودند و اعلیحضرت همایونی در ضمن این پیام فرموده بودند: «زبان معنوی این مجمع، زبانی است که ما با آن آشنایی دیرینه داریم. مضمون منشور ملل متحد و اعلامیه جهانی حقوق بشر از بدو اعلام آن، مورد تأیید کامل ملت و دولت ایران قرار گرفت و در طی رفراندم ۲۶ ژانویه ۱۹۶۳ [۶ بهمن ۱۳۴۱] اصل تساوی کامل زن و مرد در ایران با اکثریت آرای مردم تصویب گردید.»
این مجمع که بمنظور بحث در باره تأمین رفاه بشر و استقرار صلح جهانی و حکومت قانون در بین ملل متحد تشکیل گردیده بود، بعد از چهار روز بحث و مطالعه در جلسات عمومی و کمیته‌های فرعی، تصمیماتی اتخاذ کرد که خلاصه آن به نظر می‌رسد:
۱ـ تعمیم تعلیمات ابتدائی مجانی و اجباری.
۲- حمایت اطفال از نظر بهداشت جسمی و روحی و اجتماعی.
۳- پیشگیری از مجرمیت صغار.
۴ ـ تأسیس محاکم اختصاصی اطفال و ایجاد مراکز اصلاحی و تربیتی و تأدیبی و حرفه‌ای.
۵- معالجه صغار مجرم.
۶- شرکت دادن زنان بعنوان قاضی در محاکم اختصاصی اطفال و مؤسسات وابسته به آن.
۷- شناختن حقوق مساوی برای کلیه اطفال، خواه از نکاح و خواه خارج از نکاخ متولد شده باشد.
۸- اجرای اصل تساوی در مورد کلیه افراد، اعم از زن و مرد.
۹ ـ الغاء تعدد زوجات و منحصر کردن نکاح به نکاح دائم.
۱۰- واگذاری طلاق به محاکم.
۱۱- تساوى ارث زن و مرد.
۱۲- تساوی مادر و پدر در حق ولایت و حضانت بر فرزند.
۱۳۔ نظارت بر موالید.
در ضمن چون اتحادیه بین المللی زنان حقوقدان وابسته به سازمان ملل متحد است، تصمیمات آن در حکم تصمیمات ملل متحد می‌باشد و نماینده هر کشور در مجمع عمومی باید این تصمیمات را به اطلاع دولت متبوع خود برساند و اجرای آن را توصیه کند.
در آخرین روز، تجدید انتخابات برای دو سال آینده بعمل آمد و خانم دکتر مهرانگیز منوچهریان رئیس اتحادیه زنان حقوقدان ایران، به سمت نایب رئیس اول و عضو کمیته اجرائیه اتحادیه بین المللی زنان حقوقدان انتخاب شدند، و تشکیل مجمع عمومی آینده به دو سال دیگر در کشور لیبریا واقع در شمال آفریقا موکول گردید.
دیدگاه شما