‌رأی وحدت رویه شماره ۱۲ – ۱۳۶۴/۳/۲۰ هیأت عمومی دیوان عالی کشور: غیر قابل گذشت بودن جرم اهانت به مأمورین دولت به هنگام‌ انجام وظیفه

کیفری که قانونگذار در ماده ۸۷ قانون تعزیرات برای اهانت به کسانی که در سمت‌های مختلف دولتی وظائفی را انجام می‌دهند و به آن مناسبت مورد‌ اهانت قرار می‌گیرند معین کرده باشد از مجازاتی است که در ماده ۸۶ همان قانون برای اهانت به افراد غیرمسئول تعیین شده و در این امر حفظ نظم‌ عمومی و سیاست اداری کشور ملحوظ بوده و حق شخص و فردی نیست که انصراف آنان از شکایت تعقیب جزائی را کلاً موقوف نماید لذا نظر شعبه 193 دادگاه کیفری 2 تهران از این جهت منطبق با موازین قانونی بوده و صحیحاً صادر شده است. این رأی به موجب ماده 3 اضافه شده به قانون آیین دادرسی‌کیفری مصوب مرداد 1337 در موارد مشابه از طرف دادگاهها لازم‌الاتباع است.