آیین‌نامه اجرایی قانون تأسیس شرکت شهرکهای صنعتی ایران

فصل اول - تعاریف

ماده 1 - شهرک صنعتی: مکانی است دارای محدوده و مساحت معین برای استقرار مجموعه‌‏ای از واحدهای صنعتی پژوهشی و فن‏آوری و خدمات پشتیبانی از قبیل طراحی مهندسی آموزشی اطلاع‌‏رسانی مشاوره‏ای بازرگانی که تمام یا پاره‏ای از امکانات زیربنائی و خدمات ضروری را با توجه به نوع و وسعت شهرک و ترکیب فعالیت‏های ان در اختیار واحدهای مذکور قرار می‏دهد.

ماده 2 - شرکت اصلی: منظور از شرکت اصلی در این آیین‏نامه شرکت شهرکهای صنعتی ایران می‏باشد.

ماده 3 - شرکت فرعی: شرکت فرعی شرکت شهرکهای صنعتی است که اساسنامه آن به تصویب مجمع عمومی شرکت اصلی رسیده یا می‏رسد و در نقاط مختلف کشور تأسیس می‏گردد.

ماده 4 - متقاضی: متقاضی شخص حقیقی و یا حقوقی است که برای استفاده از امکانات و خدمات شهرکهای صنعتی درخواست عقد قرارداد با شرکت فرعی می‏نماید.

ماده 5 - طرف قرارداد: طرف قرارداد شخص حقیقی یا حقوقی است که برای ایجاد و بهره‌‏برداری از واحدهای موضوع ماده یک نسبت به انعقاد قرارداد با شرکت فرعی اقدام می‏نماید.

ماده 6 - قرارداد: منظور از قرارداد قرارداد تخصیص زمین و استفاده از امکانات زیربنائی و خدمات ضروری شهرک صنعتی است که بین شرکت فرعی و طرف قرارداد مطابق متن قرارداد نمونه مصوب عمومی شرکت فرعی منعقد می‏گردد.

ماده 7 - امکانات زیربنائی و خدمات ضروری: عبارت از تأسیساتی و خدماتی است که به منظور تأمین نیازهای صنعتی و خدمات پشتیبانی اشخاص طرف قرارداد در شهرک صنعتی برحسب ضرورت و متناسب با امکانات شرکت فرعی ایجاد و مورد بهره برداری قرار می‏گیرد.

ماده 8 - حق انتفاع: عبارت از حق استفاده از امکانات زیربنایی و خدمات ضروری شهرک صنعتی است که در مقابل پرداخت هزینه‌‏های آن توسط اشخاص طرف قرارداد براساس مصوبات مجمع عمومی شرکت فرعی تأمین می‏گردد.

فصل دوم - احداث شهرکهای صنعتی جدید

ماده 9 - تصویب احداث شهرک صنعتی: در اجرای سیاست‏های توسعه صنعتی کشور شرکت اصلی گزارش انجام مطالعات جهت احداث شهرکهای صنعتی جدید در مناطق مورد نظر را همراه با پیشنهاد لازم به مجمع عمومی شرکت ارائه می‏نماید تا پس از تأئید برای تصویب به هیأت وزیران ارسال گردد.

ماده 10- تحصیل زمین و احداث شهرک صنعتی: برای احداث شهرکهای صنعتی از اراضی ملی و دولتی استفاده می‏گردد. در مواردی که تحصیل زمین مناسب ملی و یا دولتی میسر نباشد حسب مورد با رعایت قوانین مربوطه نسبت به خرید و تملک اراضی متعلق به اشخاص حقیقی و حقوقی اقدام خواهد شد.

تبصره ـ توسعه محدوده هر شهرک صنعتی منوط به تصویب هیأت مدیره شرکت اصلی می‏باشد.

فصل سوم - تخصیص زمین و حق انتفاع

ماده 11 - اراضی و حق انتفاع از امکانات زیربنائی و خدمات ضروری شهرک صنعتی براساس طرح مصوب هیأت مدیره شرکت فرعی و با انعقاد قرارداد در اختیار اشخاص طرف قرارداد قرار می‏گیرد.

ماده 12 - انتقال قطعی زمین تخصیص یافته به واحدهای مستقر در شهرک صنعتی منوط به انجام کلیه تعهدات مالی و ساختمانی مندرج در قرارداد و ارائه پروانه بهره‏برداری برای واحدهای صنعتی می‏باشد.

تبصره ـ تشخیص شروع بهره‏برداری از واحدهای غیرصنعتی به عهده هیأت مدیره شرکت فرعی خواهد بود.

ماده 13 - صدور مجوز احداث ساختمان و گواهی پایان ساختمان و رسیدگی به عدم رعایت ضوابط ساختمانی واحدهای مستقر در شهرک صنعتی براساس ضوابط مصوب شرکت اصلی به عهده شرکت‏های فرعی می‏باشد.

ماده 14 - ضوابط و نحوه واگذاری زمین و دریافت هزینه حق انتفاع برای ایجاد تأسیسات عمومی با رعایت طرح مصوب شهرک صنعتی بوسیله مجمع عمومی شرکت فرعی تعیین می‏گردد.

ماده 15 - شرکت فرعی می‏تواند اعیانی را که براساس طرح مصوب در شهرک صنعتی ایجاد کرده است با تصویب مجمع عمومی شرکت به فروش رسانیده و یا به اجاره واگذار نماید.

فصل چهارم - وظائف و تعهدات طرف قرارداد

ماده 16 - طرف قرارداد مکلف است زمین تخصیص یافته را به همان منظوری که در قرارداد قید شده مورد استفاده قرار دهد. تغییر کاربری و واگذاری زمین به اشخاص دیگر کلاً یا جزاً با موافقت شرکت فرعی مجاز می‏باشد.

ماده 17 - انجام عملیات ساختمانی در زمین تخصیص یافته منوط به اخذ مجوز احداث از شرکت فرعی می‏باشد. طرف قرارداد مکلف است در محدوده زمانی مندرج در مجوز مذکور عملیات ساختمانی را به پایان رسانیده و گواهی پایان کار دریافت نماید.

ماده 18- طرف قرارداد مکلف است در اجرای عملیات ساختمانی مقررات ملی ساختمان موضوع آیین‏نامه 2800 و ضوابط مندرج در مجوز احداث ساختمان در شهرکهای صنعتی را رعایت نماید. تبصره ـ چنانچه طرف قرارداد مقررات ملی ساختمان و ضوابط مندرج در مجوز احداث را رعایت ننماید موضوع بطور کتبی از طرف شرکت فرعی به وی اعلام و در صورت عدم رفع خلاف در مدت مقرر برابر مفاد قرارداد عمل خواهد شد.

فصل پنجم - مقررات مختلف

ماده 19 - منابع مالی شرکت‏های فرعی عبارتند از : الف - سرمایه اولیه ب - وجوه دریافتی از محل اعتبارات عمومی و ردیف‏های بودجه سالانه کل کشور ج - وام و یا کمک ‏های بلاعوض دریافتی از شرکت اصلی و یا سایر شرکت‏های فرعی د - مبالغ دریافتی از طرف‏های قرارداد براساس مفاد مندرج در قرارداد هـ - تسهیلات مالی دریافتی از بانک‏ها و مؤسسات اعتباری و - درآمدهای غیرعملیاتی.

ماده 20 - مجامع عمومی شرکت‏های اصلی و فرعی مجازند با پیشنهاد مدیر عامل شرکت اصلی قسمتی از درآمد شرکت‏های ذیربط را برای کمک به ایجاد تسهیلات مالی و اجرای طرح‏های زیربنائی و خدمات شهرکهای صنعتی و اداره امور شرکت اصلی اختصاص دهند. در صورتی که پرداخت‏های مذکور بصورت کمک بلاعوض باشد جزء هزینه‏‌های مستقیم قابل قبول شرکت‏های پرداخت کننده و درآمدهای عملیاتی شرکت‏های دریافت کننده محسوب می‏گردد.

ماده 21 - این آیین‌‏نامه در بیست و یک ماده و سه تبصره با استناد به بند «ث» ماده (۸) اساسنامه شرکت شهرکهای صنعتی ایران مصوب ۱۳۶۳/۳/۲۳ هیأت وزیران و در اجرای ماده (7) قانون تأسیس شرکت مزبور مصوب 18/12/1362 مجلس شورای اسلامی با توجه به تفویض اختیار مورخ 18/5/1377 مجمع عمومی شرکت شهرکهای صنعتی ایران به رئیس مجمع عمومی در تاریخ 5/9/1377 به تصویب رسید.